Volgend artikel

Column

Een heel leven

Marco de Wilde is directeur-bestuurder bij Veluwonen in Eerbeek

2 minuten leestijd

Onlangs legden we een eerste steen. Nieuwbouw in de plaats van 50 gesloopte huizen pal onder de rook van twee fabrieken, midden in papierdorp Eerbeek. Volcontinu rollen er enorme hoeveelheden papier van reusachtige banden. 

Hindercirkelregels hadden het project jaren vertraagd. De fabrieken kunnen flink stinken. Maar nu is het dan toch zover. Voor de eerste steen bedachten we een kleurrijk mozaïek van een papiermolen naast een huis, als ode aan de historie van Eerbeek.

Toekomstige bewoners mochten elk nog een mozaïeksteentje leggen. Zittend op haar rollator legt een kleine oude vrouw zorgvuldig haar met specie ingesmeerde steentje op zijn plek. Samen drukken we het steentje stevig aan.

‘Heb ik op mijn 82e toch maar mooi nog leren metselen‘, zegt ze tevreden. Ik vraag of ze al weet in welk huis ze gaat wonen. Al snel merk ik dat mijn vragen landen in een verward brein.

‘Ze wil haar levensverhaal vertellen, maar verdwaalt regelmatig in haar herinneringen’

Ze wil haar levensverhaal vertellen, maar verdwaalt regelmatig in haar herinneringen. Geduldig metsel ik uit de losse mozaïeksteentjes van haar antwoorden een levendig tableau. Ooit woonde ze in Groningen. Ze verhuisden hierheen omdat haar man werk vond in de papierfabriek.

Meermaals trokken ze naar andere delen van het land, maar steeds belandden ze weer in Eerbeek, vanwege het werk in de fabriek. Nu is ze weduwe. Wanneer haar man is overleden weet ze even niet meer.

‘Ik ben al oud. Herinneren wordt moeilijk’, zegt ze. Als ik vraag waar ze nu woont, zie ik hoe haar ogen in haar hoofd zoeken naar een antwoord. ‘Ik weet het even niet meer’, antwoordt ze. ‘Maar Groningen is overal prachtig.’ Dat we nu op de Veluwe zijn is ze even kwijt.

Plotseling staan er twee kloeke dames op leeftijd naast ons. ‘Ga je mee naar huis, buuf?’, roepen ze vrolijk naar mijn tableau-metselaar. Ik vraag waar ze wonen. Ze wijzen: hier om de hoek. ‘Op de Putskamp?’, vraag ik. ‘Ja’, roept ze opgelucht, ‘dáár woon ik, op de Putskamp.’

Verbouwereerd blijf ik achter. Een heel leven, verward verteld in vijf minuten. En toch heb ik een helder beeld. Mensen wonen in huizen, maar meer nog in hun verhalen.

marco.dewilde@veluwonen.nl

FOTO: ANTOINETTE MARTIJNSE