Volgend artikel

Commentaar

Onze wijken glijden af

Marnix Norder, voorzitter Aedes

2 minuten leestijd

Wijken die woningcorporaties met gemeenten en bewoners hebben opgebouwd, zijn in tientallen jaren uitgegroeid tot een fijne plek om te wonen. In landen om ons heen wordt er met bewondering – en misschien wel enige jaloezie – gekeken naar hoe we in Nederland wonen. Geen toestanden zoals in de Parijse banlieues of andere Europese steden. Maar is dat wel zo?

Wordt dit spookbeeld zo langzamerhand ook realiteit in Nederland? Ik stel dat de achterstandswijk weer terug is. Zeker als we zo doorgaan.

De huismeester en buurtbeheerder zien het, gemeenten ook. Bewoners merken het elke dag. Daarom hebben we ook onderzoek laten uitvoeren naar de leefbaarheid in wijken en buurten met veel sociale huurwoningen. En wat blijkt? De tweedeling neemt toe en de leefbaarheid neemt af.

Cement verdwijnt
Het blijft niet bij een gevoel dat we allemaal hebben, harde cijfers laten dit nu ook zien. Mensen met allerlei persoonlijke problemen blijven achter in wijken waar gezinnen vertrekken. Het cement van de wijk verdwijnt en daarvoor komen kwetsbare huurders in de plaats.

Het is helaas geen uitzondering meer: portieken waar alleen nog mensen wonen die iets ‘mankeren’. Ouderen die vereenzamen, mensen met een beperking, alleenstaande mensen die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen. Zij staan er alleen voor, zorgen voor overlast, hebben schulden of zijn verslaafd.

Maar gelukkig kunnen we hier samen iets aan doen. Het kabinet, gemeenten en wij als woningcorporaties. Door betere begeleiding van kwetsbare mensen, waar gemeenten, zorg en welzijn verantwoordelijk voor zijn. Natuurlijk is het goed dat mensen een kans krijgen om zelfstandig hun leven te leven, maar daar moet je ze wel heel goed bij helpen.

Ruimte om problemen op te lossen
Door in plaats van strenge landelijke regels in de Woningwet corporaties de ruimte te geven om problemen op te lossen waar zich ze voordoen. Lokaal dus, bijvoorbeeld door meer vrijheid bij toewijzing van huizen. Niet alleen aan de armsten, maar aan verschillende groepen bewoners. Of door de mogelijkheid te krijgen om voor meer middenhuurwoningen te kunnen zorgen.

En ik kijk ook naar onszelf. Door daadwerkelijk de ruimte te benutten die er nu al, weliswaar te beperkt, is om toe te wijzen aan mensen met een iets hoger inkomen. Ik ben trots op de volkshuisvesting in Nederland. Laten we daarom oog houden voor de problemen die er zijn en samen werken aan een oplossing, zodat wijken niet afglijden. Zodat we die mooie, fijne wijken en al die verschillende bewoners niet tekort doen.

foto: jeroen poortvliet