Volgend artikel

Column

Renovatie onder de knie?

Henk Peter Kip is directievoorzitter bij Mitros in Utrecht

2 minuten leestijd

Er zijn periodes geweest dat corporaties er te weinig aan toe kwamen: het renoveren van woningen. De prijs is dat er nu een inhaalslag nodig is. Zo gek is het immers niet om eens in de 30 jaar woningen flink bij de tijd te brengen.

Bij Mitros komen we nu toe aan de woningen uit de jaren 60 van de vorige eeuw. We dachten dat dit minder ingrijpend zou zijn dan bij oudere woningen. Niets blijkt minder waar. Dit vastgoed is echt verouderd en dat – met een flinke duurzaamheidsslag – leidt tot ingrepen van soms maar liefst 100.000 euro per woning. Financieel een aanslag, maar we doen het uit overtuiging. Er na kunnen mensen er weer decennialang met plezier wonen.

Draagvlak bij huurders voor de ingreep is een behoorlijke klus, al lukt dat nog wel. Maar dan begint het pas. Lang niet alle aannemers hebben het onderhoud in bewoonde staat onder de knie. Er gaat te veel mis. De ingreep blijkt in de praktijk ingrijpender dan op papier. Veel lawaai en rotzooi, uitlopende planningen, stomme bouwfouten. Er ontstaat gedoe. Bewoners klagen. Onze mensen zijn gefrustreerd. En er zijn aannemers die met de hand op de knip ‘lekker’ doorrommelen.

Onder huurders is er vaak veel sociale problematiek, die pas in deze intensieve periode aan de oppervlakte komt. Slot van het liedje is dat eigenlijk iedereen ongelukkig wordt. De bewoners ervaren te veel overlast, de aannemer krijgt ruzie met ons als corporatie en wij snappen niet dat zo’n grote investering niet tot blije huurders leidt.

Wat doen we hier aan? Ten eerste: streng aannemers selecteren. Er zijn aannemers die dit wel kunnen, al zijn ze vaak iets duurder. Ten tweede: zo veel mogelijk scheiden van de ingrepen aan de buiten- en binnenkant van de woning.

De buitenkant doen we dan op ons initiatief. De binnenkant doen we alleen op initiatief van de huurder en met methodes die voor weinig overlast zorgen. Zo kiest de huurder zelf wanneer en waarom hij overlast van een ingreep heeft. Ten derde: de sociale impact vooraf goed in kaart brengen en zelf managen.

Hebben we het dan onder de knie? Wel meer dan nu, denk ik. Al blijft het een noodzakelijke maar tegelijkertijd bijna onmogelijke opgave.

hkip@mitros.nl

foto: mark prins