Volgend artikel

Goedemorgen

Annette Stekelenburg

Commissaris bij Wetland Wonen en Woonborg

3 minuten leestijd

Erop toezien dat de woningcorporatie een goede koers vaart en het bedrijf gezond houdt. Daar is de commissaris verantwoordelijk voor. Annette Stekelenburg heeft er al een heel programma opzitten, als wij voor de koffie aanschuiven. Haar man en twee van haar drie kinderen hebben een progressieve spierziekte, waardoor veel van haar tijd met zorgtaken is gevuld.

‘De kernvraag bij mijn werk als commissaris is voor mij: zijn de huurders hier iets mee opgeschoten?’, vertelt Stekelenburg aan de keukentafel in haar lichte woning in Meppel. Tot februari is ze voorzitter van de raad van commissarissen (RvC) van Wetland Wonen in Vollenhove en ze is vice-voorzitter van de RvC van Woonborg in Vries. Dat er in een RvC aparte huurderscommissarissen zijn, vindt Stekelenburg onzin. ‘We zitten er uiteindelijk allemaal om het beste te doen voor de huurders.’

Verbinder
Werken als commissaris betekent voor Stekelenburg werken als verbinder. ‘De ander laten nadenken door de goede vragen te stellen en je collega’s de ruimte te geven dat ook te doen’. Binnenkort neemt ze afscheid bij Wetland Wonen. Na acht jaar zit de termijn erop.

‘Misschien nog wel meer door mijn gezinssituatie, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk het is om je eigen plek te hebben om te wonen’

‘De laatste jaren vond ik het inhoudelijk minder leuk. De huidige wetgeving maakte dat we in de RvC meer bezig waren met de vraag of we ons aan de regels hielden, dan met de volkshuisvestelijke opgave. Ik voer veel liever het gesprek over de vraag of we het goede doen met leefbaarheidsvraagstukken of over hoe we omgaan met kwetsbare doelgroepen.’

Mantelzorger
Regelgeving die niet bijdraagt aan wat er nodig is, dat is sinds 2009 een centraal thema in het leven van Stekelenburg. Vanaf dat jaar bleek dat twee van haar kinderen en haar man lijden aan een ziekte die spieren, organen en hersenen aantast.

Stekelenburg gaf haar werk bij haar adviesbureau op, om als mantelzorger voor haar gezin te zorgen. De enorme bureaucratie waar ze dan tegenaan loopt, maakt dat ze diverse initiatieven opzet om te pleiten voor integraal beleid ‘dat kijkt naar wat nodig is, in plaats van naar wat het systeem voorschrijft’.

Foto: Yolanda Visser

ANNETTE STEKELENBURG (53)

Commissaris bij: Wetland Wonen in Vollenhove tot februari 2019 (drie mannen, twee vrouwen) en Woonborg in Vries (vier mannen, één vrouw)

Studie: HBO+

Werk: spreker, adviseur en professioneel ervaringsdeskundige

Woont in: Meppel

Reist: per fiets, auto en met het OV

Nevenfuncties: voorzitter van de RvT van Noorderboog. Per februari 2019 lid van de RvT Patyna, lid van de raad van advies IGJ, oprichter Ministerie van Leven, initiator van de MantelzorgAwards, eigenaar ‘De sprekende mantelzorger’

Ze heeft nu nauwe contacten met het ministerie van VWS en spreekt als professioneel ervaringsdeskundige over manieren waarop regelgeving beter kan aansluiten bij alle facetten van het leven van iemand met een ziekte of beperking.

Luizenmoeder
Het toezicht houden, daar is Stekelenburg ingerold. ‘Op het schoolplein word je gevraagd als luizenmoeder. Ik wilde graag bijdragen, maar wel op een manier die bij me past. Zo kwam ik uiteindelijk als vrijwilliger in het bestuur terecht van een scholenkoepel van verschillende basisscholen in Meppel. Dat werd later geprofessionaliseerd en omgevormd naar een raad van toezicht, waar ik voorzitter van werd. Lacht: ‘Daar kon ik mooi oefenen.’

In 2011 werd ze gewezen op een vacature bij de RvC van Wetland Wonen. ‘Dat paste mij helemaal. Ik werkte eerder bij een woningcorporatie voor de herstructurering van een wijk in Hoogeveen. Misschien nog wel meer door mijn gezinssituatie, ben ik ervan doordrongen hoe belangrijk het is om je eigen plek te hebben om te wonen. Daarbij wilde ik minstens één keer in de week een intelligent gesprek voeren dat niet over de zorg voor mijn gezin ging. Dat geeft veel energie.’

Later kwam het commissariaat bij Woonborg erbij en inmiddels is Stekelenburg ook voorzitter van de raad van toezicht van zorggroep Noorderboog, een organisatie voor ouderenzorg. Die combinatie van toezichthouden leverde een bijzonder resultaat op: ‘De woningcorporatie zegt over zorgvastgoed: het is niet rendabel, het is risicovol. Andersom zegt de zorginstelling: met corporaties kun je geen zakendoen. En dat terwijl die twee partijen samen voor een enorme opgave staan.’

Mede dankzij de inzet van Stekelenburg zijn verschillende partijen nu in gesprek om te kijken naar de mogelijkheden voor een inclusief-wonenproject in Steenwijk. ‘Ik kijk graag over grenzen en beleidsvelden heen. Ik vind minder en ik vraag meer. Je kunt zoveel bereiken door goed te luisteren.’ 

tekst: tanja copal