Volgend artikel

Column

De dochter van Dijkhoff

Henk Peter Kip is directievoorzitter bij Mitros in Utrecht

2 minuten leestijd

VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff liet december vorig jaar in NRC Handelsblad over de geboorte van zijn dochter optekenen: ‘Ik heb als politicus natuurlijk eerder gesproken over toekomstige generaties, over kinderen en kleinkinderen. Maar dat is toch anders als het een abstract gegeven is dan wanneer het gaat over je eigen dochter die je elke dag vasthoudt. Het maakt uit voor je motivatie, of het een doorleefd iets is of alleen iets wat je rationeel vindt.’

In het citaat leren we de fractievoorzitter van een menselijke kant kennen. Bij iedereen beïnvloeden gebeurtenissen in de naaste omgeving of eigen ervaringen de kijk op maatschappelijke vraagstukken. Dat is niet raar.

Wel mag je van een politicus verwachten dat hij abstraheert van persoonlijke ervaringen of belangen. Het is immers zijn vak om – vaak vanuit ideologische opvattingen en met het algemeen belang als richtsnoer – maatschappelijke problemen op te lossen. Doet hij dat niet, dan ontstaat persoonlijke politiek. Een familielid in de bijstand: uitkeringen omhoog. Een neef als militair uitgezonden naar een conflicthaard: betere spullen voor Defensie. Dat zou onwenselijk zijn.

Met dit in het achterhoofd: wat komen we tegen als we kijken naar de volkshuisvesting? Heeft de huidige generatie Haagse politici enige doorleving van de volkshuisvesting? Ik vraag het me af. Zit deze generatie juist niet te veel in de abstractie en te ver van enige eigen doorleving? Dominant is de denkwijze dat de markt bijna alles oplost en de volkshuisvesting de restjes laat die overblijven. Alleen sociale huur als het niet anders kan. Geen enkele ‘dochter’ in beeld. Weinig eigen ervaring in de lokale volkshuisvesting. Veel Randstad-denken. Veel ideologie.

De praktijk pakt gelukkig vaak anders uit dan het politieke denken. Bijna twee decennia terug – onder staatssecretaris Remkes – werd een forse inkrimping van de sociale huur voorzien. Daar kwam het niet van. Want de behoefte aan sociale huurwoningen is helemaal niet gedaald. En de markt blijkt in dit segment – en trouwens ook in het middensegment – niet of nauwelijks aan de slag te gaan. Te weinig rendement. Dan is het toch fijn dat die corporaties er zijn. Verder blijkt dat maatschappelijke doelen (zoals duurzaamheid) veel makkelijker te realiseren zijn in een samenhangend blok van 2,4 miljoen woningen dan met allemaal (kleine) beleggers en particuliere woningbezitters.

Zie hier de kloof tussen de Haagse biotoop en de wereld daarbuiten. Misschien kan Dijkhoff onze sector als tweede dochter adopteren.

hkip@mitros.nl

foto: mark prins